General Discussion > Siam Subaru Society Forum

พูดคุยเกี่ยวกับชีวิตการทำงานหน่อยครับผม

<< < (22/29) > >>

Tabuu:
มาต่อๆๆๆ

หลังจากที่คู่แข่งเราเล่นกำลังภายในกับนายใหญ่นายโตเค้า เรารู้ทางอยู่แล้ว ก็จะใช้กำลังภายในบ้าง แต่ๆๆ กรรมของตรู เจ้านายตรูไม่เอาด้วย  :bbbear_40:
 
เชี่ยแล้วไง งี้ก็จบข่าวล่ะสิ.....จบจริงคับ อดแดกงานนี้ไป แดกแห้วแทน พร้อมกับแปลงร่างจากคน เป็นแพะ ร้องแบ่ะๆๆๆ

ด้วยข้อหา "ก็ตู๋ให้ข้อมูลมาไม่ดี"(จำคำนี้ได้ขึ้นใจ)  อีเฮี้ยยยย กรูให้ไปหมดแล้ว กรูวางหมากไว้หมดแล้ว เหลือแต่เมิงนั่นและ ตัดสินใจมา

หลังจากเป็นแพะ ร้องแบ่ะๆๆ ต่อมา  คือการรับกรรม หางานมาชดเชยส่วนที่หลุดไป  ใครก็ได้มาช่วยซื้อของกรูที .... ไม่มีวันครับ ไม่มีวันที่จะเป้าแตกในปีนี้...สรุปคือเป้าไม่แตก

ระหว่างที่เป้าทำท่าจะไม่แตก แถมเป็นแพะอยู่ ยังถูกจับผิดสารพัด ให้คนมาเช็คว่าเราไปหาลูกค้าจิงรึป่าว เอ้ออออ ลึกล้ำ รู้อยู่แล้วว่าต้องทำ เพราะมาก่อนกะคนอื่นละ

จับได้จับไป ตรูไม่สน ไปบ้างไม่ไปบ้าง กรูหมดใจกะที่นี่ละ ค่าคอมมันก็เบี้ยว จ่ายแบบโกงๆ ตุกติก ขึ้นเงินเดือนปีก่อนกรูมา 7 ร้อย อีเวรรร ไปกดตู้ดู ไม่รู้ตัวว่าเงินเดือนขึ้นแล้ว

อีคนมาจับผิดก็น๊าาาา วันที่ผมไม่ไป มันไปรายงานเจ้านายว่าไปจริง อีวันที่ผมไปจริงอยู่เห็นๆ มันบอกไม่ไปได้ เอ่ออ เอากะมัน

ปลายปี รถเพิ่มซ่อมจากซากมาได้ไม่นาน บวกวางคอแดงมา ก็จัดหนักทุกเย็น เมาเรื่อยเปื่อย วันนึงกินกันอยู่กะในพี่ๆแก๊งซูเรานี่แหละ พอเมาได้ที่ (ตอนนั้นโกคาร์ทชูก้าบีทฮอตๆ)

ไปเว้ยพวกเรา ไปหวดคาร์ทกันต่อ อารมณ์นี้มันต้องซิ่งกันหน่อยเว้ยยย

เอาเลยครับ แซ่ดดดด กันออกจากวงเหล้า  มุดไปมุดมา เอี๊ยดดดด.....ตู๊มมมมมมมม!!!!!!!!

เดี๋ยวมาต่อ ...

A i f Z `:
ชอบกระทู้นี้จิงๆ  :bbbear_34: :bbbear_34:

จิ๊กโก๋อกหัก:
ผมมีเหนื่อยมีท้อบ้างครับ แต่นึกถึงตอนไม่ทำงานแล้วไม่มีเงิน (เพราะครอบครัวไม่ได้ support ) ทุกๆอย่างมันจะคิดได้เองครับ

Lost Log in:
ก็ไม่มีอะไรมากครับ จบมา ทำงาน ตกงาน ตั้งบริษัท เป็นหนี้ ปิดบริษัท หาเงินใช้หนี้ ตอนนี้ทำงานอีกแล้ว

ชีวิตคนเรา เก่งอย่างเดียวไม่พอ เฮงอย่างเดียวไม่พอ ต้องอึด ทน และถึกด้วยถึงจะพอ ผมโชคดีที่ไม่มีเรื่องบ้าน

และค่าใช้จ่ายในบ้านให้ปวดหัว เพราะมีเงินกงสีออกให้ แต่ด้วยความเสี้ยน อยากทำส่วนตัว ก็ทำ หาเงินล้านบาท

แรกได้ตอนอายุ 25 ปี ตอนนั้น ห้าวมมาก ใครเตือนอะไรไม่ฟัง มีเงินผ่านมือเดือนนึงไม่ต่ำกว่าสองล้าน สุดท้าย เจ๊ง

เป็นหนี้เค้า 4 ล้าน ต้องหาเงินหัวปั่น เพิ่งใช้หนี้หมดปีที่แล้ว ตอนนี้หาเงินล้านได้อีกครั้ง และคงจะระวังกว่าเดิม

เคยเหลือเงินติดบัญชีแค่ 20 บาท แต่เป็นหนี้ 4 ล้านไม๊ครับ?

 

Tabuu:
หลังจากกรึ่มได้ที่ แซ่ดดดด ออกจากวงเหล้า เพื่อมุ่งหน้าไปหวดโกคาร์ท ยังไม่ทันไปถึง เอี๊ยดดดด ตู้มมมมม

ต่อม่อ ครับ ต่อม่อ (ช่วงนั้นเลยได้ฉายาว่า ตู๋ตอม่อ) เบรคสะบัด คลัชเสียเกียหลุด เอ้ยยย ไม่ใช่  เบรคแล้วแถเข้าไปหาต่อม่อ แลัว หมุนกลัยมาฟาดขอบสะพานอีกที

(เอ้อออ นึกออกละ ก่อนหน้าตอนรถมิดครั้งแรก ได้ฉายาว่า ตู๋พานแขวน) พอรถจอดนิ่งสนิท คราวนี้ไม่เจ็บครับ ไม่เจ็บ แต่ที่หนักที่สุดคือ จิตใจ ครับ

เดินลงจากรถพร้อมกับน้ำตา ตอนนั้นพี่ต่อขับตามหลังมา และอีกหลายคน พี่ต่อเดินมากอด บอกไม่เป็นไรไอ้น้อง ใจเย็นๆ

สมองในตอนนั้น ก้องดังไปหมด (((กูเอาอีกแล้วหรอเนี่ยย กูเพิ่งซ่อมรถเสร็จไม่นาน กูโน่น กูนี่ คิดไปมั่วไปหมด จนสุดท้าย คือ กูไม่มีตังแล้ว))) บอบช้ำในจิตใจมาก

ทำไงล่ะ รีบเล่าข้ามไปละกัน ไม่เกียวกะงาน    :bbbear_27:  สรุปคือซ่อม คราวนี้กูเปลี่ยนสี จากเทาเป็นขาว ตังที่ซ่อม ก็เหมือนเดิม บัตรเครดิต หายนะจะเข้ามาเยือนละคับ

ติดบูโรซะ สบายแฮ กว่าจะใช้หนี้หมด หักดิบกันไปหลายเจ้า ขอข้ามเรื่องนี้ไปละกัน ฮิ ฮิ

เหตุการครั้งนี้เป็นเหตุให้ผมเริ่มต้นจิงจังกับการเรียนเพิ่ม skill การขับ ไปทุกคอร์ส ทุกที่ ฝึกฝนจนได้เป็นดินเหนียว (จานอั๋นตั้งให้)

กลับมาเรื่องทำงานต่อ ไปซะไกลเลย ...  พอเริ่มหมดใจ บวกรถมิดครั้งที่สอง ในรอบไม่กี่เดือน เลย หมดแรง อ่อนล้า กรูหางานใหม่ดีกว่า ก็เลย...ไปยื่นใบลาออก

"เธอยังออกไม่ได้นะ" อ้าววว จะออกไม่ให้ออก กักขังหน่วงเหนี่ยวผมไว้อีก หมดใจหนักกว่าเดิม ทำไปซักพัก แบบไม่สนใจงาน วันนึงโดนเรียกไปคุย

"อ่ะ วันนี้เป็นทำงานวันสุดท้าย" อ๊ากกกกก อะไรเนี่ยยย นึกจะไม่ให้ออก ท่านก็ไม่ให้ออก พอนึกจะไม่เอา ท่านไม่บอกไม่กล่าว

ไม่รู้ไม่สน ไม่โต้เถียง เพราะอยากไปมานานละ .... ผู้ที่มาช้อนผมไปรับเลี้ยง ชุบตัว ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ พี่เบนซ์นั่นเอง...

ก่อนออกมา..ถึงแม้จะจากกันไม่สวยกับที่เก่า แต่ผมก็เดินไปบอกกับเจ้านายแบบลูกผู้ชาย ว่า ผมขอบคุณมากๆที่ให้โอกาสผมได้ทำงาน ได้ฝึกฝน ที่นี่สอนให้ผมทำงานเป็น ได้เรียนรู้

ในโลกของการแข่งขัน ที่นี่ถือเป็น สนามรบชั้นดี ถ้าไม่ได้ที่นี่ ผมคงไม่เป็นแบบทุกวันนี้ ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

มาอยู่กับพี่เบนซ์ อู้ยยย ตื่นเต้น ขายรถถัง รถหุ้มเกราะ ปืนใหญ่ โอ๊ยยอีกเยอะสารพัดจะอาวุธ และพี่เบนซ์ได้สอนอะไรผมอีกหลายอย่าง ยอมรับเลยว่า พี่เบนซ์แกเก่งจริงๆ

รวบรัดๆหน่อยนะ เริ่มจะยาว พอทำงานกะพี่เบนซได้ปีนึง แฟนที่คบกันมา บอกแต่งเถอะ กลับมาอยู่บ้านนอกด้วยกันนะ ไปเพาะเห็ดขาย

เอ้า เพื่ออนาคตครอบครัว เลยเตรียมออกไปอยู่บ้านนอก ปลูกเห็ด เตรียมทิ้งทุกอย่าง เตรียมลากับสีสันยามค่ำคืนที่ กทม. ก็เริ่มจะเตรียมงาน ติดต่อไปที่ Bossma อยากจัดงานแต่ง

แต่ๆๆ Bossma ตอนนั้นก็วิกฤต หายตัวไป (ขอโทษที่อ้างถึงน๊าาาา)  ชะตาชีวิตพลิกผัน เลิกกันไปซะก่อนแต่งได้ไม่นาน ต้องมาตั้งหลักใหม่

ด้วยความที่ไม่เอาแล้วกับการเป็นลูกน้อง การรับเงินเดือน อยากเป็นเจ้าของ อยากรวย อยากสร้างอนาคตให้ตัวเอง

ชวนพี่อีกคนที่ทำงานเก่า เปิดบริษัท ขายของเหมือนกับที่บริษัทเก่าเลยละกัน ถนัดมาทางนี้แล้ว โดยขอมีหุ้นส่วนเพียงแค่นิดเดียวพอ ไม่เอามาก เพราะวันนึงเราก็ต้องแยกไปทำของเราเองอยู่ดี วันนี้ช่วยกันสร้างไปก่อน แต่การเปิดของตัวเอง ก็ต้องแลกกับการรับเงินเดือนน้อยนิด ไม่งั้นเจ๊งงง ก่อนแน่นอน

เปิดมาได้ปีนึง Supplier เก่าๆ ตามมาเป็นพรวน เอ่อออ  เริ่มไปได้ดีแฮะ แต่ๆๆ บริษัทเก่าฟ้องสิครับ ทุกวันนี้ยังขึ้นศาลกันอยู่ ยังไม่จบ เวรจิงๆๆ

โดนฟ้องแปดล้าน ข้อหา ทำให้บริษัทเค้าเสียรายได้จากการที่เรามาเปิดแข่ง และ ออกมาทำงาน field เดิม (รายละเอียดมีอีกเยอะ แต่ตอข้าม เพราะยังขึ้นศาลกันอยู่)

บริษัทที่เปิดมาก็เริ่มโอเค เข้าที่ เริ่มจ้างพนักงานได้มากขึ้น แต่ตังเรายังเท่าเดิม แงๆๆๆ อันนี้เข้าใจๆ มะเปงไร

ระหว่างช่วงหนึ่ง ได้มีโอกาส รู้จักกับยุ่นท่านนึง เห็นเราขับรถซิ่ง แนะนำให้เรารู้จักกับยุ่นท่านอื่น ที่ญี่ปุ่น จับพลัดจับผลู ได้มาช่วยดูโรงงานของแฟนคนปัจจุบันด้วย

และยังได้โอกาส เป็นตัวแทนนำเข้า koyorad ก่อน แล้วตามมาด้วย dixcel

เป้าหมายในชีวิตไม่มีอะไรมาก ขอเพียง ได้สร้างตัว ได้มีโอกาสดีๆ ในชีวิตเหมือนๆคนอื่นเขาบ้าง อยากมีรถสวยๆ แรงๆขับ โดยไม่เดือนร้อน อยากไปเที่ยวแบบไม่ห่วงอะไร

แต่ชีวิตมันเพิ่งเริ่มต้น พ่อแม่ไม่ได้ให้ทรัพย์สมบัติใดๆมา ไม่มีมรดก ไม่มีกิจการ อยากได้ อยากมี ก็ต้องสร้างเอาเอง จะล้มลุกคลุกคลานบ้างคงไม่เป็นไร เอาว่าเราไม่ท้อถอยก็พอ

คำพูดที่พี่ต้น Bossma พูดไว้ว่า   "ทุกวันนี้ผมอยู๋ด้วยกำลังตัวเองที่ว่า กูเริ่มจาก0 และถีบตัวเองมาได้ขนาดนี้ก็ถือว่าบุญ จบแค่ ปวส ปัญหามีไว้ให้แก้พอมันผ่านช่วงนี้ไปได้ อนาคตลูกเมียครอบครัวกูต้งสบายอย่างแน่นอน *อย่างน้อยอนาคตลูกเราก็ไม่ต้องไม่เดินหางานทำแบบเรา *

ผมอ่านแล้วบอกได้เลย ว่ามันเป็นคำเดียวกับที่ผมท่องไว้ในใจอยู่เสมอครับ

หนทางทุกเส้นทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ โดยอย่างยิ่งธุรกิจของตัวเอง

อยากให้เจ้าของกระทู้และเพื่อนๆ สู้ๆครับ ไม่มีหนทางไหนดีที่สุด สบายที่สุด อยู่ที่เรารับกับมัน และ ทำมันได้ดีแค่ไหนเท่านั้นล่ะครับ

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

[*] หน้าที่แล้ว